Urodzony i tworzący w Barcelonie Freddy Marquez jest typowym przedstawicielem hiszpańskiego chilloutu, ale w jego bardziej elektronicznej postaci. Chilloutowe utwory, zawarte na jego debiutanckim albumie "Siesta", nawiązują do etnicznej muzyki Półwyspu Iberyjskiego. Właśnie owe inspiracje, które jak sam podkreśla zawdzięcza też w dużej mierze urodzonej w Granadzie mamie,
odróżniają go od innych wykonawców szeroko pojętego chilloutu. Z kolei na tle większości hiszpańskich wykonawców flamenco chill , odznacza się większym przywiązaniem do elektroniki. 

Płytę rozpoczyna „Flamenco en llama”, będący klasyczną hybrydą muzyki klubowej z tradycyjnym flamenco. To odważne połączenie jest kwintesencją flamenco chill, choć tu przybiera postać raczej popową. Łączy się w nim akustyczna gitara z elektronicznymi brzmieniami perkusji i instrumentów klawiszowych. Klasyczny śpiew flamenco zderza się tu z drugą linią wokalu, którą można określić jako senne rapowanie. Brzmi to wszystko dziwnie, ale w efekcie otrzymujemy całkiem zgrabną i wpadającą w ucho piosenkę.

Później nawet gdy utwory rozpoczyna gitara klasyczna, to skręcają one nieco w stronę  muzyki lounge, jak np. w „Sueno Gibraltar”. Jednak nawet gdy utwory wpisują się w nurt tzw. elektronicznych brzmień, to i wtedy mocno osadzone są  w klimacie iberyjskiej ziemi, jak choćby w dziwnym i sennym "Dame Papeo", urzekającym "Colores de amanecer", czy odważnym „No mas lagrimas”.

Nie sposób nie wspomnieć też o hicie „Quiero despertar”, klasyku gatunku, przedstawionym wcześniej na kompilacji „Flamenco Chill”. Plastyczny niczym filmowy utwór urzeka nie tylko fanów leniwych brzmień, ale zjednuje sobie zwolenników wśród hołdujących pure flamenco. Niemniej jednak utwór ten jest jednym z nielicznych na tej płycie, w którym proporcje między chill i flamenco są aż tak wyważone. "Siesta" ma bowiem charakter loungowy, mimo zawartych na niej bardzo wielu hiszpańskich smaczków charakterystycznych dla muzyki z Półwyspu Iberyjskiego. _{^{źródło: Iberia Records}}